Z nauczania Ojca Świętego Benedykta XVI:
Wakacje z Papieżem

Pan zawsze potrafi obrócić efekty złych czynów ludzkich na dobro i czyni to skutecznie, jeśli tylko człowiek mu w tym bardzo nie przeszkadza. Przykładowo dziś popularyzowany jest pogląd, według którego to co rozumie się przez Kościół, czyli księża i im podobni powinni zająć się tylko sprawami duchowymi, do których są przeznaczeni. Oczywiście my wiemy, że Kościół to nie tylko księża i nawet nie trzeba tego udowadniać. Ale skoro świat tak bardzo chce, aby księża skupili się na zgłębianiu i przekazywaniu spraw związanych z wiarą, to tym bardziej niech ten świat i my sami pilniej wsłuchamy się w głos najważniejszego z duchownych, Papież Benedykta XVI. 
Przypomnijmy sobie tym razem, co mówił Ojciec Święty podczas ostatniej w tym roku przed swoimi wakacjami audiencji ogólnej (27 czerwca 2012 r.). Możemy potraktować to jako jego wskazówki na letni czas. Usłyszeliśmy wówczas kolejną katechezę o sztuce modlitwy opartą na myśli św. Pawła, Nauczyciela Narodów. 
“Apostoł [Paweł], pomimo sytuacji poważnego zagrożenia życia, w całym piśmie, [Liście do Filipian], wyraża radość z tego, że jest uczniem Chrystusa, że może wyjść na Jego spotkanie, aż do postrzegania śmierci nie jako straty, ale jako zysku. W ostatnim rozdziale tego listu zawarta jest silna zachęta do radości, podstawowej cechy w naszym byciu chrześcijanami i w naszej modlitwie. Św. Paweł pisze: «Radujcie się zawsze w Panu; jeszcze raz powtarzam: radujcie się!» (Flp 4,4).”
Rzeczywiście, cały list św. Pawła Apostoła do Filipian, napisany przez niego w więzieniu jest wielkim świadectwem nadziei. Pisze go wdzięczny, radosny, pełen ufności więzień za wiarę, który za największy skarb swój uznaje doświadczenie poznania Jezusa przez widzenie Jego chwały, działanie Jego mocy, jak i przez udział w podobnych cierpieniach z powodu głoszenia prawdy. Skąd takie usposobienie u kogoś, kto był wielokrotnie biczowany, sieczony, kamienowany, wyśmiewany, a teraz jest o krok od wyroku śmierci? 
“Odpowiedź na pytanie o źródło tej radości znajdujemy w centrum Listu do Filipian, w tym, co tradycja chrześcijańska nazywa śpiewem dla Chrystusa albo częściej hymnem chrystologicznym.”
Warto modlić się zwłaszcza w ważnych chwilach tym hymnem z drugiego rozdziału owego Listu. 
“W pieśni tej cały nacisk położono na uczucia Chrystusa, to znaczy na Jego sposób myślenia i na Jego konkretną życiową postawę. Modlitwa ta zaczyna się od zachęty: «Niech was ożywiają uczucia znamienne dla Jezusa Chrystusa» (Flp 2, 5). Te uczucia są przedstawione w następnych wersetach: miłość, dobroć, pokora, posłuszeństwo wobec Boga, dar z siebie. Chodzi nie tylko o pójście za przykładem Jezusa, ale o zaangażowanie całego naszego istnienia w Jego sposób myślenia i działania”.
W dalszej części katechezy Papież zwrócił naszą uwagę na elementy zewnętrzne modlitwy ucznia Jezusa, które warto pielęgnować, a które przywołuje w swoim hymnie św. Paweł. One pomagają nam lepiej jednoczyć się z Mistrzem. 
“Pierwszym wskazaniem jest samo wezwanie «Panie», skierowane do Jezusa Chrystusa siedzącego po prawicy Ojca: On jest jedynym Panem naszego życia pośród wielu «panujących», którzy chcą nami kierować. Dlatego trzeba mieć skalę wartości, w której prymat należy do Boga. Drugie wskazanie to prostracja, «zginanie się każdego kolana» na ziemi i na niebie. Przyklęknięcie przed Najświętszym Sakramentem czy klękanie do modlitwy wyrażają postawę adoracji wobec Boga, także poprzez postawę ciała. Dlatego ważne jest, aby wypełniać ten gest nie z nawyku i w pośpiechu, ale z głęboką świadomością. Kiedy klękamy przed Panem, wyznajemy naszą wiarę w Niego, uznajemy, że On jest jedynym Panem naszego życia. Drodzy bracia i siostry, w naszej modlitwie kierujmy nasz wzrok na Krucyfiks, częściej zatrzymajmy się na adoracji przed Eucharystią, aby nasze życie zanurzyło się w miłość Boga, który pokornie się uniżył, aby nas wynieść do siebie”.
Świadome nazywanie Jezusa Panem, zginanie kolan na modlitwie jako postawa adoracji, zatrzymywanie swojego wzroku na Krzyżu oraz adoracja Najświętszego Sakramentu są mądrością życiową Kościoła, który tak żyjąc emanuje radością. Warto zatem pomyśleć o postawieniu w domu klęcznika, zawieszeniu dużego krzyża nie tylko nad drzwiami, ale szczególnie w miejscu modlitwy i częstym patrzeniu na niego, a nade wszystko o adoracji. “Jeśli ktoś posłyszy mój głos i drzwi otworzy, wejdę do niego.” (słowa Jezusa do każdego z nas, Apokalipsa św. Jana Apostoła, 3, 20). Miłych wakacji z Panem Bogiem.

ks. Robert